Compañeiro: 

 Escríboche estas liñas para dicirche que esta cidade é moi grande, e que as rúas sempre están molladas, que eu son pequeno en comparación cos edificios e méteseme o medo no corpo cada vez que alguén tropeza comigo. 
 E aínda que neste lugar vive moita xente, eu sempre estou só e dou moitas voltas dun lugar a outro, e pérdome, e teño que mercar mapas para volver á casa. 
 Ultimamente xa non saio da casa, porque me asusta a cidade e a xente, así que fago café tódolos días e doullo de beber ás plantas, que sei que lles gusta moito, e estou decorando as paredes da casa con poemas para non aburrirme e enfrontarme aos meus medos, que é o que din as miñas plantas, pero elas non saben destas cousas, e pasan o día falando e tomando café, e acaban mal dos nervios. 
 Agora teño catro gravatas amarradas unhas das outras e colgadas do teito... e pronto as vou poñer no pescozo para estar guapo, porque miña nai dicíame que nos enterros hai que estar guapo, e balanceareime cos pés en alto para ver todo máis claro. 
 Un saúdo, que sabes que te quero. 

PD: ¿Acórdaste cando eramos nenos e mediamos o pene cunha regra? A min medroume de repente.