Puiden chegar ata aquí
aínda non sei como foi.
A miña ialma dorida,
indecisa e pensativa
indaga nos sentimentos
profundos das estrelas viaxeiras
nesta doce noite de abril.
* * *
Quérote tanto, que daría a miña
vida
polo que un día nos uniu.
Faime tanto dano escoitar o que non é.
E calar como dicindo:
"Coma quen, que un non ve".
Síntome soa e ben triste
por non te poder eu ter.
Aínda que eu sei que me queres
que non me vas esquecer.
Trémame a ialma
cada vez que penso
que te puidese perder.
HELENA PÉREZ GARCÍA
Voltar
|