NÓS
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
DO ABANDONO DA CAMA DE FAKIR 

E chegaron 
cun exército de paraugas rotos 
baixo o lene son da gravidade 
e empurrando dunha cama de fakir 
e con espellos, 
rúa adiante. 

E toparon cos outros 
que chegaban cun exército de paraugas rotos 
e con espellos, 
e cunha cama de fakir, 
cara ó mesmo punto 

e alzaron os ollos pra mirárense ós espellos 

  e nacemos 

E nacemos 
cunha cama de fakir enferruxada 
e en estado de extinción, 
e confundidos polo vidro 
camiñamos co testigo dos paraugas rotos 
baixo o lene son da gravidade, 
e deixando atrás a vella cama de fakir 
e medrándonos cravos nas costas. 

E descubrimos, 
que este non é o sitio 
onde ós porcos e ás tenreiras lles medran 
costeletas limpas no cabelo. 

TOMÁS LIJÓ
 
 
 
Voltar