"Hai moitos escritores que collen un conto popular, desfigúrano un pouco e dano ós leutores ca súa firma, sen remordemento de concencia. Eu non quero cargar ás costas con semellante pecado e denantes de botar este conto fago constar solenemente que non é meu". Con esta ironía empeza Enrique Labarta Pose (Baio-Zas 1863, Barcelona 1925) a primeira narración do libro Contos (Galaxia).

Os relatos de contido humorístico de Labarta foron publicados en varias revistas a finais do século pasado e comezos do presente. Un dos contos máis coñecidos é O tío Miseria "un dos labregos de máis bon humor de toda a comarca" a quen "nunca lle faltou nada neste mundo... para morrer de fame". Este relato é unha denuncia chea de retranca da situación dos labregos a comezos de século. Labarta conta que o tío Miseria tiña "os cóbados rompidos, dúas ventás no pantalón con vistas interiores i unhas botas tan alegres que se rían a gargalladas antre o material i as solas". A razón do seu contento era, segundo lle dicía á súa muller, que "cantas máis desgracias nos veñan nesta vida, máis satisfauciós nos esperan na outra".

Xosé María Lema e Xosé Manuel Varela son os autores da edición e das notas deste libro.