Todo vén ser falar do fío que nos ata á terra natal, ó centro do que somos e sentimos. E, se o destino último do viaxeiro é a volta á casa -así o testemuñan as crónicas-, tamén aparece nos versos de Xosé Manuel Varela unha urxencia por lembrar a raíz, o alicerce máis firme do ser. É a súa unha Casa vouga que nos enfeitiza coa súa oquedade silandeira, cuberta de mofo e conservando as voces do pasado, a onde chegamos para resgatala do esquecemento e, con este exercicio de recuperación, recoñecérmonos como seres humanos.